Θέατρο Info.gr . Τα πάντα για το θέατρο.

ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
η θεατρική διαδρομή του

Το 1940 ο Ντίνος Ηλιόπουλος δίνει τρίμηνες εξετάσεις στη σχολή Σαραντίδη, ενός διάσημου θεατρανθρώπου της εποχής, με καριέρα στη Γαλλία ( διευθυντής θεάτρου Σάρας Μπερνάρ του Παρισιού ), και τελειώνει με άριστα ήδη περιζήτητος από τους θιασάρχες της εποχής. Έτσι, στη διάρκεια της κατοχής παίζει στο έργο «Κυρία, σας αγαπώ» στο θερινό θέατρο «Κατερίνας Ανδρεάδη» της πλατείας Κυριακού (σημερινή πλατεία Βικτώριας ), μαζί με τους Θάνο Κωτσόπουλο, Νίκο Χατζίσκο και Αιμίλιο Βεάκη, όπου ξεχωρίζει αμέσως. Το 1944-45 στο θίασο Αρωνη-Χορν παίζει στη «Πινακοθήκη των ηλιθίων» και στη «Θησεία» του Πωλ Κλοντέλ. Επιστρέφοντας στο θίασο της Κατερίνας, τον άλλο χειμώνα, παίζει στις παραστάσεις «Η μικρή μας πόλη» «Ταβάριτς», και το «Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ευγένιου Ο’Νηλ όπου κάνει την πρώτη της εμφάνιση η νεαρή τότε Μελίνα Μερκούρη. Εκεί ο Ντίνος, στο ρόλο ενός μαθητευομένου ναύτη, τραγουδά ένα τραγούδι του αγνώστου και πρωτοεμφανιζόμενου Μάνου Χατζηδάκη.

Το 1945-46 ο Τάκης Μουζενίδης ιδρύει το θίασο «Αυλαία» με βασικό στέλεχος το Μάνο Κατράκη. Ο Ηλιόπουλος γίνεται και αυτός ένα από τα πρώτα στελέχη του και οι παραστάσεις που έπαιξε στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ ταράζουν τα λιμνάζοντα νερά της θεατρικής Αθήνας, «Τρικυμία», του Ουίλιαμ Σέξπηρ, «Του φτωχού τ’αρνί», του Στέφαν Τσβάιχ, «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», του Αλέκου Σακελάριου πριν αυτό γίνει η θρυλική κινηματογραφική επιτυχία. Η Μαρίκα Κοτοπούλη και ο Βασίλης Λογοθετίδης, που χαρακτηρίζει τον Ηλιόπουλο ως καταπληκτικό κλόουν, προσέχουν αμέσως το ταλέντο του και ο Ηλιόπουλος καθιερώνεται στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με τα έργα «Ιωάννα της Λωραίνης» (1947), «Άνθρωποι-άνθρωποι», των Σακελλάριου Γιαννακόπουλου (1951-1952) ως το 1965 με «Το έκτο πάτωμα».

Ως ηθοποιός που η κωμική του τέχνη ξεκινάει από την comedia del arte παίζει και στο «Υπηρέτη δύο αφεντάδων», του Γκολντόνι, την ίδια περίοδο. Παράλληλα από το 1948 έχει ξεκινήσει η μεγάλη κινηματογραφική του καριέρα.

Το 1953 είναι πλέον μόνος και απόλυτος θιασάρχης στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ παίζοντας στην θρυλική κωμωδία «Θανασάκης ο πολιτευόμενος», του Αλέκου Σακελλάριου, πλάι στην Άννα Συνοδινού. Ως το 1963 που παίρνει το θέατρο Γκλόρια συνεχίζει την διαδρομή των επιτυχιών με το θίασο Κοτοπούλη με πολύ αξιοσημείωτες κωμωδίες όπως «Ζητείται ψεύτης» (1953), του Δημήτρη Ψαθά, με τη Μαρίκα Νέζερ, «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1954), «Τα παλικάρια της παντρειάς» όπου συμπρωταγωνιστεί με το Μίμη Φωτόπουλο. Συνεργάζεται και με την Άννα Κυριακού στο «Κόσμος και κοσμάκης» και «Παλάτια στην άμμο» (1957) καθώς και με τη Μαίρη Αρώνη στο «Φωνάζει ο κλέφτης» (1957).Τότε συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον θίασο Λαμπέτη- Χόρν στο έργο «Ένα ζευγάρι παπούτσια». Το 1959 παίζει με την Τζένη Καρέζη στο «Κοροϊδάκι της δεσποινίδας» και το 1960 πρωταγωνιστεί με την Κάκια Αναλυτή και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο στην κωμωδία «Η κυρία του κυρίου».

Το 1961 έρχεται η επίσης γνωστή απ’τον κινηματογράφο κωμωδία «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», του Α. Σακελάριου, παίζοντας πάλι με την Κάκια Αναλυτή. Το 1962 παίζει με την Άννα Φόνσου στα έργα «Η μις βαγόνι» και «Τα κοκόρια των δώδεκα». Το 1965 έρχεται το «Ξύπνα Βασίλη» και το 1966, στο δικό του θέατρο Γκλόρια, «Το κονσέρτο για τρομπόνι» και το «Γιάννης, Τζόνι και Ιβάν» (1967) δικά του μουσικά έργα, αποκαλύπτοντας το γόνιμο συγγραφικό του ταλέντο και την πολύπλευρη φαντασία του.

Το 1971 πρωταγωνιστεί στο μιούζικαλ «Γλυκιά Ίρμα», με την Έλλη Λαμπέτη, συνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο στο «Φροντιστήριο γυναικών», με τη Νόρα Βαλσάμη και «Αφιτρύων», του Πλαύτου (1977), σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολωμού. Τις δύο προηγούμενες χρονιές κάνει μια μεγάλη περιοδεία σε 60 πόλεις της Αμερικής και του Καναδά με τα έργα «Χαρίλαος ο Β΄ και τελευταίος», «Ζητείται ψεύτης» και «Το δικαστήριο των γυναικών», όλα γραμμένα από τον Αλέκο Σακελλάριο, πλάι στον Κώστα Χατζηχρήστο. Από τότε, όπως δήλωνε ο ίδιος τους συνδέει μια βαθιά φιλία. Τότε ο Ηλιόπουλος κρύβονταν συχνά από τον Χατζηχρήστο, γιατί δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει στην σπάταλη νυχτερινή ζωή του.

Την ίδια περίοδο συνεργάζεται ξανά με τον Αλέξη Σολωμό, στο «Καμπαρέ», και ανακαλύπτει την εκρηκτική Μάρθα Καραγιάννη. Στην μεγάλη περιοδεία του 1975, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το ’73, πετυχαίνει να προτείνει μια διασκευή από τις «Θεσμοφοριάζουσες», του Αριστοφάνη, όπου ενσωματώνονται οι χοροί στα χορικά παντρεύοντας έτσι τους ελληνικούς χορούς με τον Αριστοφάνη κάνοντας όλη την Αμερική να μιλάει για ένα πρωτόγνωρο ελληνικό μιούζικαλ που προβάλλει και σέβεται την ελληνική ιστορία και την καλλιτεχνική παράδοση. Το 1978 συνεργάζεται με το θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη-Νόνικας Γαληνέα στο μιούζικαλ «Μερικοί το προτιμούν καυτό» και το 1980 πρωταγωνιστεί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην «Εύθυμη χήρα» για την οποία δηλώνει ότι μέσα από την τόλμη και την προσήλωσή της στο μέσο θεαματικό θέατρο που αγάπησε τόσο, αγαπήθηκε πολύ γιατί ο κόσμος ανακάλυψε μια πριγκιποπούλα στο ελληνικό του όνειρο.

Για τον αυτοσχεδιασμό στο θέατρο δηλώνει την ίδια περίοδο ότι είναι ένα ζέσταμα , το ψάξιμο, το φλουτάρισμα για να φτάσεις στο πολύ νετ που απαιτεί η μπαλετική έκφραση της μιμικής. Έχει παίξει ήδη και στην Επίδαυρο στις «Θεσμοφοριάζουσες», σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού, με το Λυκούργο Καλλέργη, την Ελένη Χαλκούση και την Ελένη Ζαφειρίου όπου έλεγε ότι χρειαζόταν περισσότερες πρόβες για θράσος παρά δουλειά, μετρώντας λέξεις και καρδιοχτύπια . Ο Σολώμος, μετά από εκείνη την παράσταση, του δηλώνει ότι ακούστηκε καλύτερα απ’ όλους. Επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο το 1981 με τις «Εκκλησιάζουσες» και το «Μάκβεθ». Το 1986-1987 συνεργάζεται με τον Κώστα Βουτσά στο «Τούτσι».

Ακολουθούν τα έργα «Μια Κυριακή στη Νέα Υόρκη», με τον Βασίλη Τσιβιλίκα, τη Μαρία Αλιφέρη και το Γιάννη Μιχαλόπουλο, «Καραγκιόζdream» (1996) με την νέα Ελληνική Σκηνή και ο « Πλούτος», του Αριστοφάνη, με τη Θεατρική Έξοδο Αιγαίου, του Νίκου Παροίκου. Τέλος το 1999 κλείνει τη μεγάλη του θεατρική διαδρομή με το έργο «Νταϊάννα, η πριγκίπισσα του λαού», στο θέατρο Καλουτά, με τη Γιούλη Ηλιοπούλου και τους Σπύρο Φωκά, Καίτη Λαμπροπούλου, Γιώργο Μούτσιο, Σόφη Ζανίνου και Μαίρη Χαλκιά . Εκεί παθαίνει ένα ατύχημα γλιστρώντας πάνω στη βρεγμένη σκηνή και κάποιοι αναρωτήθηκαν αν θα έπρεπε να συνεχίζει να παίζει στο θέατρο.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος θεωρείται δίκαια, μετά την εποχή του Βασίλη Λογοθέτη, ως ένας κλόουν που δραπέτευσε από το τσίρκο του ουρανού, σύμφωνα με τον κριτικό θεάτρου Κώστα Γεωργούσοπουλο, και ως κορυφαίος ηθοποιός με καλλιέργεια, βαθιά μόρφωση, αφού διάβαζε με μανία τα κείμενα των κλασικών στο θέατρο και τη λογοτεχνία. Είχε ήθος και σεμνότητα ψυχής γι’αυτό ήταν και το αιώνια πιο αγαπημένο παιδί της Μαρίκας Κοτοπούλη που τον έμαθε να μετράει τα λάθη του στη σκηνή. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος μεταδίδει με την υποκριτική του ευφυΐα, ένα γέλιο σαν ελατήριο που πετάγεται από ένα κουτί, όπως ορίζει την έννοια του γέλιου ο Μπεργκσόν.

Μέσα από ένα προσωπικό κώδικα εξαίρει το ελάττωμα του που γνωρίζει καλά με ένστικτο και μεγάλη φαντασία. Αυτή η έμφυτη αφηρημάδα ως ελάττωμα τον κάνει να αυτοσχεδιάζει στα κενά όταν δεν απομνημονεύει τον λόγο. Έτσι γεννιέται ο κωμικός ρυθμός του. Το παίξιμό του στη σκηνή είναι μια συνεχής χορευτική κίνηση που διακόπτεται από στάσεις, όπου εκφωνείται ο λόγος. Μετρώντας με το χιλιοστό κάθε βήμα από τις δοκιμές μέχρι την παράσταση νομίζεις ότι ψάχνει να βρει την επόμενη κίνηση του. Έτσι αφήνει στον θεατή την γεύση του ανολοκλήρωτου, κι εδώ είναι το μυστικό της μεγάλης του τέχνης. Είναι ένας κωμικός δύσκολος, γιατί δεν κολάκεψε με ευκολίες το κοινό, όπως αναφέρει στο σημείωμα του ο κριτικός Κώστας Γεωργούσοπουλος.

Νίκος Θωμόπουλος

Για τον κινηματογραφικό Ντίνο Ηλιόπουλο μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο cinemainfo

ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.

INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR