 |
ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ Εβδομαδιαία σχόλια και νέα του θεάτρου από τους συντάκτες του theaterinfo
ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΦΟΥΡΝΟ
Η Ομάδα «Αλλέ Ρετούρ» παρουσίασε στο θέατρο Φούρνος μια διαφορετική εκδοχή της αγκαλιάς. Το έργο αυτό, η «Αγκαλιά», είναι ιδέα δύο ανθρώπων, της Νάντιας Καβουλάκου και του Θάνου Πρίτσα. Οι δύο δημιουργοί έχουν σπουδάσει στη Γαλλία και από εκεί ξεκίνησε η ιδέα για αυτή την παράσταση. Λέμε δημιουργοί διότι σε αυτή την παράσταση δεν υπάρχει θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός. Οι ίδιοι οι ηθοποιοί είναι αυτοί που δημιουργούν το έργο τους. Μπορεί να ξεκίνησε από μια σωματική επαφή, πολύ γρήγορα μπήκαν μέσα κείμενα από το «Βιβλίο των Ευαγγελισμών», του πολιτικοποιημένου Ουρουγουανού συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο, ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ, μια φράση από το έργο του Πέτερ Χάντκε. Τη μουσική την επιμελήθηκε ο Στάθης Ιωάννου, μέλος του μουσικού συγκροτήματος Illegal Operation. Στη σκηνή οι δύο ηθοποιοί-δημιουργοί δεν ήταν συνέχεια μαζί, αλλά τις περισσότερες φορές ο καθένας ήταν μόνος του, ενώ σε όλες τις ιστορίες κυριαρχούσε η απουσία και η αναζήτηση του άλλου. ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΤΡΕΙΣ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ
Η Κάρμεν Ρουγγέρη ανεβάζει τους «Τρεις σωματοφύλακες» στην παιδική σκηνή του θεάτρου Κιβωτός. Η Ρουγγέρη διασκευάζει και σκηνοθετεί το κλασικό έργο του Αλέξανδρου Δουμά, ένα έργο γεμάτο περιπέτεια, δράση, έρωτα και μυστήριο που κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον των παιδιών, σε πιστή μεταφορά, για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η Κάρμεν Ρουγγέρη αναφέρει ότι «σκοπός μας είναι να δώσουμε το κατάλληλο ερέθισμα στα παιδιά, ώστε να διαβάσουν και το βιβλίο, αλλά και να κερδίσουμε τους μικρούς θεατές, δίνοντάς τους γνώσεις». Τα σκηνικά και τα κοστούμια φιλοτέχνησε η Χριστίνα Κουλουμπή, τη μουσική έγραψε ο Γιάννης Μακρίδης, οι στίχοι των τραγουδιών είναι του Ανδρέα Κουλουμπή, οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη, οι σπαθογραφίες του Κωνσταντίνου Μπουμπούκη, ερμηνεύουν οι Μαρία Βλάχου, Αντώνης Δημητροκάλης, Λουκάς Ζήκος, Αλέξανδρος Κομπογιώργος, Δημήτρης Κώτσαρης, Φώτης Μπατζάς, Γιάννης Νικολάου, Ελεάνα Παπαδοπούλου, Τάσος Παπαδόπουλος, Μαρία Πίγκου, Ζήσης Ρούμπας και Χριστίνα Φρονίστα. ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ;
Μετά από την οδυνηρή απώλεια του Γιώργου Λαζάνη, ο τελευταίος πρωτεργάτης του Καρόλου Κουν, το Θέατρο Τέχνης έφτασε σε ένα σταυροδρόμι: Τι θα γίνει; Ποια θα είναι η νέα του πορεία; Θα θυμίσουμε ότι οι σταθμοί του Θεάτρου Τέχνης ήταν δέκα: Το 1942 ο Κάρολος Κουν το ιδρύει. Το 1980 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με προεδρικό διάταγμα το επιχορηγεί με 30 εκατ. δραχμές ετησίως «όσο θα υπάρχει και όσο θα λειτουργεί». Το 1985 η Μελίνα Μερκούρη παραχωρεί το θέατρο της οδού Φρυνίχου στον Κάρολο Κουν. Το 1987 ο Κάρολος Κουν πεθαίνει και στη διαθήκη του αφήνει το Θέατρο Τέχνης στο Γιώργο Λαζάνη και στους ηθοποιούς, ενώ ο Λαζάνης επιλέγει ένα μοντέλο δυαρχίας με το Μίμη Κουγιουμτζή. Το 2003 πεθαίνει ο Μίμης Κουγιουμτζής. Το 2003 αποχωρεί η Ρένη Πιττακή, ύστερα από απόρριψη της πρότασής της για ανανέωση και επάνδρωση με παλιά στελέχη και νεώτερους καλλιτέχνες. Το 2003 ο Γιώργος Λαζάνης, σε συνέντευξη του στην εφημ. Τα Νέα, δηλώνει ότι επιθυμεί να αναλάβουν τα ηνία η Ρένη Πιττακή και η Κάτια Γέρου. Το 2003 η Επιτροπή Χορηγήσεων κόβει την έξτρα επιχορήγηση των 30 εκατ. δραχμών. Το 2005 ο Γιώργος Λαζάνης, μετά από εγκεφαλικό, δεν μπορεί να μιλήσει, αναθέτει τη διεύθυνση στο Διαγόρα Χρονόπουλο. Το 2006 πεθαίνει ο Γιώργος Λαζάνης. Τα προβλήματα είναι το χρέος των 250.000 ευρώ, η Σχολή του Θεάτρου Τέχνης που θέλει ανανέωση, η δημιουργία του Μουσείου Κουν, η ανανέωση με νέους δημιουργούς και νέες ιδέες. Μια ιδέα είναι να παραχωρηθεί το θέατρο της οδού Φρυνίχου στο Λευτέρη Βογιατζή ο οποίος όμως έχει βρει ένα χώρο δικό του, αυτή η λύση δίνει μια ανακούφιση από τα μεγάλη χρέη. Παρόλα αυτά παραμένει το πρόβλημα του νέου Διευθύνοντα Συμβούλου, τον οποίο θα επιλέξει το Διοικητικό Συμβούλιο, μετά το θάνατο του Λαζάνη. Πολλοί οι ενδιαφερόμενοι και ο καυγάς είναι υπόγειος, δεν ακούγεται αλλά δημιουργεί δονήσεις.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΕΧΕΙ ΑΝΟΙΞΕΙ
«Το θέατρο καταρχάς είναι η προσωπική σου σχέση μαζί του. Είναι πολιτική, είναι η δική σου σχέση με τον κόσμο, με το γούστο, με την αισθητική, με τα πάντα. Είναι τα πάντα. Είναι πολύ δύσκολο να δεις πως θα διοχετευτείς εκφραστικά μέσα από το θέατρο. Η μουσική είναι για παράδειγμα κάτι πιο… συγκεκριμένο. Το θέατρο είναι πιο συνολικό πράγμα, πιο όλα. Αυτή είναι η δυσκολία. Πως θα μπορέσεις να τεντώσεις εσύ τη δική σου προσωπική έκφραση. Αλλιώς χάνεσαι. Χάνεται και η ενέργειά σου και η επιθυμία σου. Φυσικά το θέατρο με έχει ανοίξει. Έχει ανοίξει και την ψυχή μου και το μυαλό μου και την επικοινωνία μου με τους ανθρώπους.» (Από τη συνέντευξη του Νίκου Κουρή στην εφημ. Ελευθεροτυπία, 20/12/06). ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΑΛΟΓΟ Η συντονιστική επιτροπή των Σωματείων του θεάτρου, του χορού, των εικαστικών τεχνών και των μουσικών και τεχνικών θεάτρου, μετά από αλλεπάλληλες συσκέψεις και μελέτες του νομοσχεδίου για τη δημιουργία Εθνικού Κέντρου Θεάτρου-Χορού κατέληξε στα εξής συμπεράσματα: Αναγνωρίζει την αναγκαιότητα ρύθμισης χρονιζόντων θεμάτων του θεάτρου και χορού, αλλά θεωρεί ότι ήταν παράλειψη του Υπουργείου Πολιτισμού να μην υπάρξει συμμετοχή και διάλογος με τους φορείς του θεάτρου και του χορού στη σύνταξη του νομοσχεδίου. Μετά τη μελέτη και επεξεργασία του νομοσχεδίου, η συντονιστική επιτροπή επισημαίνει τις εξής θεμελιώδεις αντιρρήσεις της: Οι περιγραφόμενοι σκοποί είναι ασαφείς και επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών. Δεν υπάρχει ουσιαστική συμμετοχή και αντιπροσώπευση των φορέων, στο σχεδιασμό και στα προβλεπόμενα όργανα. Το Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, που δημιουργείται, αποτελεί ενός ανδρός αρχή. Το προβλεπόμενο ιεραρχικό μοντέλο διορίζεται από τον υπουργό Πολιτισμού και έχει αυξημένες διοικητικές αρμοδιότητες. Δεν αντιμετωπίζει διακριτά την ερασιτεχνική από την επαγγελματική δημιουργία στο θέατρο και το χορό. Το ιδιωτικοοικονομικό μοντέλο λειτουργίας είναι αντίθετο στον κοινωνικό ρόλο της τέχνης, ενώ όπου έχει εφαρμοστεί, όχι μόνο δεν ασκήθηκε εθνική πολιτική, αλλά, αντίθετα, εντάχθηκε μέσα στις διαδικασίες ευρύτερα της αγοράς και πριμοδότησε οικονομικά συμφέροντα. Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις οι φορείς της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεαμάτων-Ακροάματος και η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών ζητούν διάλογο με το Υπουργείο Πολιτισμού. ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΑΜΠΕΤΗ Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ
Αν έχετε δει την «Τελευταία παράσταση», την τηλεοπτική σειρά στο κανάλι Alpha, τότε θα σας έχει μείνει η φιγούρα της Μαρίνας Καλογήρου που υποδύεται τη Λαμπέτη. Η Καλογήρου παίζει παράλληλα και στο Θέατρο Τέχνης. Έχει δεχτεί την πρόταση να παίξει στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», το καλοκαίρι, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη. Ακόμα σύντομα θα ξεκινήσει τα γυρίσματα στη νέα ταινία του Πάνου Καρκανέβατου, «Αθανασία». Πολλές οι δραστηριότητες και ανοιχτές οι προοπτικές της ταλαντούχου ηθοποιού μας.
«Παρόλο που οι κριτικές του κοινού είναι καλές, το θέατρο δε γεμίζει. Δεν είμαι επιχορηγούμενος από κάποιο δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα και δεν μπορώ να στηρίξω αυτό το οικονομικό βάρος. Κάθε φορά που ανεβάζω μια παράσταση κάνω τρία εισπρακτικά σενάρια: ένα αισιόδοξο, ένα νορμάλ και ένα απαισιόδοξο. Αυτή τη φορά οι εισπράξεις είναι κάτω από το αναμενόμενο απαισιόδοξο. Με συγκινούν πάντα οι άνθρωποι του περιθωρίου. Ο Ζόζεφ Μέρικ είναι ένα απροστάτευτο ζωάκι στο δρόμο, χωρίς μέλλον, χωρίς παρελθόν. Τα περισσότερα έργα της τελευταίας δεκαετίας καταπιάνονται με άτομα που κινούνται μεταξύ περιθωρίου και κοινωνίας πάνω στην κόψη του ξυραφιού και με το ρατσισμό που εισπράττουν από τους «ισχυρούς». Έρχονται ζευγάρια και μου λένε «Τώρα εμείς πάμε να περπατήσουμε και να συζητήσουμε για το έργο». Αυτό σημαίνει ότι η παράσταση έχει επιτελέσει το στόχο της, έχει ευαισθητοποιήσει, έχει κινητοποιήσει, στο μέγιστο ή στον ελάχιστο βαθμό, δεν μπορείς να το ξέρεις αυτό, να ξέρεις το μέγεθος της ταλάντωσης της χορδής που θα χτυπήσει την ψυχή του άλλου.» (Από τη συνέντευξη του Γιάννη Βούρου, στην Αλεξάνδρα Τζαβέλλα, εφημ. Ελεύθερος Τύπος, 20/12/06, για την παράσταση «Άνθρωπος ελέφαντας»). ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ |
Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.
INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR