ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

Εβδομαδιαία σχόλια και νέα του θεάτρου από τους συντάκτες του theaterinfo

«Με ενδιαφέρει η επικοινωνία με τον οποιοδήποτε άνθρωπο, από τη στιγμή που εγώ είμαι καθαρός. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας είμαι τελείως ανήμπορος -και το θεωρώ περιττό κόπο- να αναλογίζομαι το κοινό και τις προτιμήσεις του. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ στο γούστο μου και στην ανάγκη μου να είμαι ουσιαστικός. Όσο μου επιτρέπει το ταλέντο μου, τουλάχιστον. Έχω συναίσθηση των στοιχείων που μπορούν να γίνουν πιο εύκολα αγαπητά και εκείνων που ενδεχομένως θα παρεξηγηθούν. Για να ζήσω όμως τη ζωή μου καλύτερα, την ώρα που προσπαθώ να παραδώσω ένα έργο θέλω να είναι αυτό που θα μου άρεσε να δείξω. Από εκεί και πέρα η επικοινωνία είναι το πείραμα εν εξελίξει… Μόνο μια σκηνή είχα καταλάβει ότι είναι επικίνδυνη και αυτή είναι η σκηνή της Μπάρμπι. Στην τελευταία φάση της δουλειάς, όταν εντάχθηκε οργανικά η σκηνή μέσα στο έργο, μου φάνηκε πολύ εξευγενισμένη, για αυτό πρόσθεσα ένα στοιχείο αγριάδας για να μη γίνει μονοδιάστατα συγκινητική. Αυτό ίσως να φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να ερμηνευθεί με παρεξηγημένο τρόπο. Αλλά, πάλι ήλπιζα πως όχι. Γιατί οι προθέσεις μας ήταν πολύ συγκεκριμένες. Ομολογώ ότι δεν είχα καθόλου φανταστεί ότι ένα θέαμα μιάμισης ώρας με θέμα την υπαρξιακή ενασχόληση του ανθρώπου με τη μοναξιά του και παίζοντας με τα στοιχεία του αρσενικού κόσμου, τα δέκα λεπτά της εμμονής με το πέος θα ελάμβαναν τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο. Και ακόμη μου κάνει εντύπωση.» Από τη συνέντευξη στο Δημήτρη Παπαϊωάννου, στη Μυρτώ Λοβέρδου, στην εφημ. «Το Βήμα», 24/12/06.

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΑΤΡΟΥ-ΧΟΡΟΥ

Είχαμε γράψει σε παλιότερο σημείωμά μας για το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού (Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ.). Δυναμικές ήταν οι αντιδράσεις των Σωματείων του χώρου, άμεση ήταν η απάντηση του υπουργού Πολιτισμού. Από ότι μεταδίδεται, δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση, ο κ. Βουλγαράκης συγκάλεσε σύσκεψη προσωπικοτήτων για την ίδρυση αυτού του Κέντρου. Συμετείχαν οι Ηρακλής Λογοθέτης και Νίκος Αρμάος (από την Επιτροπή Επιχορηγήσεων), Γιάννης Χουβαρδάς, Σπύρος Ευαγγελάτος, Λευτέρης Βογιατζής, Θόδωρος Τερζόπουλος, Αντώνης Αντύπας, Νικηφόρος Παπανδρέου, Απόστολος Βέττας, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Θανάσης Παπαγεωργίου, Βαγγέλης Παπαβασιλείου (από το θέατρο), Νένη Ευθυμίου, Αποστολία Παπαδαμάκη, Δημήτρης Σωτηρίου και Φώτης Νικολάου (από το χορό). Με μια πρώτη εικόνα βλέπουμε ότι οι περισσότεροι των συσκεπτόμενων εμπλέκονται άμεσα με το υπουργείο ή επιχορηγούνται άμεσα και σε τακτική βάση από αυτό. Λείπουν πρόσωπα και ειδικά οι φορείς που θα εξέφραζαν μια διαφορετική άποψη. Κατά συνέπεια ο υγιής διάλογος λείπει. Έχει όμως συνέχεια το πράγμα…

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ

Φέρεται ότι ο υπουργός δήλωσε ότι δεν υπάρχει τίποτε στο ταμείο για το εν λόγω Κέντρο. Παρόλα αυτά είναι διατεθειμένος να παραδώσει ότι υπάρχει σε φορείς. Αν όμως δεν υπάρχει τίποτε, τότε τι θα παραδώσει; Τίθεται το ερώτημα ένα τέτοιο Κέντρο, έτσι όπως σχεδιάζεται θα μπορέσει να καλύψει τις ανάγκες του χώρου, του θεάτρου και του χορού; Θα είναι κάτι ανάλογο με το Κέντρο Κινηματογράφου όπου κατά το πλείστον βολεύονται οι κολλητοί των διοικούντων; Μας ενδιαφέρει ακόμα ένας άρρωστος οργανισμός; Βοηθά μια τέτοια πολιτική στην ανάπτυξη που θα επιθυμούσαμε, με δεδομένο τον ανταγωνισμό στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Εμείς απλά ερωτήματα θέτουμε και θα επανέλθουμε με εκτενές αφιέρωμα σε αυτό το θέμα.

ΜΟΝΟ ΜΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Το έργο «Δωδέκατη νύχτα» ανεβαίνει από τη θεατρική εταιρεία «Πόλις» στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το σαιξπηρικό αυτό έργο θα ανέβει από αυτή την ομάδα που έχει έδρα την Ερμούπολη της Σύρου, σπάζοντας ένα ταμπού. Για πρώτη φορά θα παίξουν γυναίκες, κάτι που ήταν απαγορευμένο από την ελισαβετιανή παράδοση. Τη μετάφραση υπογράφει η Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Κλερ Μπρέισγουελ, την κίνηση διδάσκει η Ναταλία Παρθενίου, τη μουσική υπογράφει ο Θανάσης Βλαβιανός, τους φωτισμούς ο Λίνος Μεϊτάνης και ερμηνεύουν οι Μαρία Τσιμά, Αιμιλία Βάλβη, Ειρήνη Γραμματικοπούλου, Αννέτα Κορτσαρίδου, Ελίνα Κουνάδη, Έλενα Λαρίου, Στέλλα Ράπτη, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Αμαλία Τσεκούρα και Ιωάννα Ασημακοπούλου. Ένα ναυάγιο στις ακτές μιας ερωτικής χώρας ξεβράζει δύο δίδυμα αδέλφια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Το κορίτσι θα μεταμφιεστεί σε αγόρι και θα περιπλανηθούν σε αυτή τη χώρα προκαλώντας ένα σωρό από κωμικές και ερωτικές παρεξηγήσεις.

ΠΥΡΙΤΙΔΑΠΟΘΗΚΗ

Η Πειραματική Σκηνή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Ρούμελης ανεβάζει την «Πυριτιδαποθήκη», του Ντέιαν Ντουκόφσκι. Το έργο αναφέρεται σε μια χώρα που μπορεί να είναι στα Βαλκάνια ή οπουδήποτε αλλού. Είτε ετοιμάζεται να μπει σε πόλεμο ή ήδη έχει εμπλακεί σε αυτό. Βλέπουμε τις καθημερινές συνήθειες των κατοίκων της και μπαίνουμε στο παράλογο που επικρατεί εκεί, κάνοντας έτσι μια άλλη ερμηνεία της πραγματικότητας. Σκηνοθετεί η Βάσια Μπακάκου, η μετάφραση είναι του Θωμά Μοσχόπουλου, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Ελένης Παπαδημητρίου, η μουσική επιμέλεια του Κοσμά Ευφραιμίδη, βοηθός σκηνοθέτης είναι η Έλλη Μαχαίρα και ερμηνεύουν οι Εύα Βάρσου, Στέφανος Κακαβούλης, Νίκος Κωνσταντάκης, Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος, Γιώργος Πασάκος και Εύη Φώτου.

ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΕΓΩ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ

«Πριν γίνω ηθοποιός δεν είχα μια συγκεκριμένη εικόνα για το τι σημαίνει αυτό. Αντιλαμβανόμουν ότι υπάρχουν ηθοποιοί και ηθοποιοί. Ηθοποιοί που με αφορούν και ηθοποιοί που δε με αφορούν. Νομίζω ότι είχα συνειδητοποιήσει αρκετά νωρίς το πρόβλημα της ανεργίας. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν το έχω ζήσει ιδιαίτερα. Αυτό που με ενοχλεί στο θέατρο, σε σχέση με τη μουσική, είναι ότι το θέατρο δεν είναι μια πρωτογενής μορφή τέχνης. Υπάρχει ο συγγραφέας, ο σκηνοθέτης κι ύστερα έρχεται ο ηθοποιός που καλείται να τους υπηρετήσει. Στο βαθμό που μπορώ θέλω να κάνω τη θεατρική πράξη λίγο πιο πρωτογενή. Να προτείνω σε ανθρώπους που συγχνοτιζόμαστε, να ανεβάσουμε κείμενα που μας λένε κάτι. Και τώρα επιλέγω, αλλά βάσει αυτών που μου προτείνονται. Θέλω να δημιουργήσω εγώ την πρόταση.» Ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, στην εφημ. «Έθνος», 24/12/06, στη συνέντευξη στην Αντιγόνη Καράλη.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ

Για δύο ακόμη εβδομάδες θα συνεχιστούν οι παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Έλληνες, Σκοπιανοί και Σλοβένιοι συνεργάζονται για να αποδώσουν το παραμύθι «Καινούργιοι φίλοι», σε σκηνοθεσία του Σκοπιανού Αλεξάντερ Ποπόφσκι. Η ιστορία έχει να κάνει με τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Το κείμενο το έχει γράψει η Έλενα Πέγκα, για το ΚΘΒΕ, τα σκηνικά τα έχει κάνει ο Βαλεντίνο Μορέγκα (Σκόπια), τα κοστούμια η Έλενα Πρόκοβιτς, τη μουσική ο ΚίριλΤζαϊκόφσκι και ερμηνεύουν οι Αρετή Αγγέλου, Λαέρτης Βασιλείου, Νίκος Γεωργάκης, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Δημήτρης Κολοβός, Λίνα Λαμπράκη, Μάγια Λούκιτς, Κλέλια Ρενέση και Γιάννης Τσάτσαρης.

Η ΑΡΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΝ

«Παιδευτήκαμε πολύ. Έκανα από πολύ μικρός όλες τις δουλειές που μπορούσε να κάνει ένα παιδί εκείνη την εποχή για να επιβιώσει. Είχα μπαρκάρει και είχα κρεμασμένο πάνω από το κρεβάτι μου ένα τρανζιστοράκι να ακούω. Και μια μέρα άκουσα τον Κουν να μιλάει με τον Αχιλλέα Μαμάκη, που είχε τότε την εκπομπή «Το θέατρο στο μικρόφωνο». Με γοήτευσαν αυτά που είπε. Και μετά έτυχε να συναντήσω τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Του είπα ότι θέλω να πάω στο θέατρο. Εκείνος μου είπε τι θα κάνω… Για μένα, ένα παιδί από την επαρχία, με ελάχιστα εφόδια, ήταν μια μεγάλη σχολή (σ.σ. η δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης). Αλλά και μια φοβερά βασανιστική κατάσταση: δεν είχες προσωπική ζωή, ούτε καν προσωπικές επιλογές. Έπρεπε να συμβαδίζεις με αυτό που έλεγαν και πίστευαν ο Κουν και οι άνθρωποι γύρω από τον Κουν. Όσοι δε βίωσαν το Θέατρο Τέχνης τα βλέπουν όλα πολύ όμορφα. Αλλά δεν ήταν έτσι. Εμένα όμως δε μου άρεσε να με καταπιέζουν και να μην έχω γνώμη και άποψη και ελευθερία σαν άνθρωπος, σα νέος, να εκφραστώ όπως θέλω, με τις παρέες μου, με τους φίλους μου. Δεν αγαπούσαν στο «Υπόγειο» τα ταλαντούχα παιδιά. Τα τρώγανε όπως ο Κρόνος. Μέχρι που έφυγε ο Δάσκαλος, έτσι ήταν. Απλώς είχε αρχίσει να «πέφτει» οργανικά πριν από το θάνατό του κι αυτό είχε επιπτώσεις… Ένιωθα ασφυξία, αλλά συνέχιζα δίπλα στον Κουν. Εκείνος ήταν που με έσπρωξε στο γράψιμο, στη σκηνοθεσία. Του οφείλω τα πάντα. Και μου έμαθε να βλέπω τα πράγματα με μια οπτική με την οποία συνεχίζω πάντα να τα βλέπω.» Ο Γιώργος Αρμένης, στη συνέντευξη στο Γιώργο Σαρηγιάννη, στην εφημ. «Τα Νέα», 23/12/06.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗ ΡΙΤΑ

«Οι ερωτήσεις όλες που γεννιούνται μέσα από αυτό το έργο είναι αυτές που με απασχολούν αυτή την περίοδο της ζωής μου. Όπως για παράδειγμα, τι συμβαίνει σο χώρο της Παιδείας. Πόσο αυτή τη στιγμή όλο το σύστημα γεννά ανθρώπους εξειδικευμένους, αλλά στην ουσία τυφλούς από οτιδήποτε κινείται στο χώρο της εγκυκλοπαιδικής γνώσης. Μιας γνώσης που ουσιαστικά θα τους μάθει να ζουν. Τα παιδιά τώρα μαθαίνουν να παράγουν. Δεν τους ενδιαφέρει τι συμβαίνει γύρω τους. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να γίνουν καλοί στο τομέα που εργάζονται. Για να μπορούν να παίρνουν περισσότερα χρήματα. Αυτό είναι το σύστημα που οδηγεί τον άνθρωπο σε μια πνευματική φτώχεια. Ένα άλλο ερώτημα που βάζει αυτό το έργο είναι: έχουμε μάθει να συνεννοούμαστε με τον πολύ κόσμο αλλά όταν βρισκόμαστε με ένα μόνο τα χάνουμε. Δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε στο παιδί μας, στο σύντροφό μας. Ένα τρίτο θέμα είναι πως πλησιάζουμε έναν άνθρωπο που αγαπάμε. Σεβόμαστε τη διαφορετικότητά του η επιδιώκουμε να τον κάνουμε όμοιό μας; Και αν τον αλλάξουμε, τότε μας συγκινεί το ίδιο; Το έργο μελετά κατά πόσο πρόκειται για μια σχέση εξουσίας. Μια σχέση που ουσιαστικά δεν ξέρουμε ποιον καταπιέζει. Ποιος είναι πιο ευάλωτος, ο καθηγητής ή μαθητής; Γιατί αν θέλει να είναι καλός δάσκαλος δεν πρέπει να τον ενδιαφέρει αυτό το οποίο λέει, αλλά αυτό που είναι. Γιατί ο μαθητής, όπως και το παιδί, δεν αντιγράφουν αυτό που τους λέμε αλλά αυτό που τους κρύβουμε. Και αυτό που τους κρύβουμε είναι αυτό που είμαστε. Άρα αυτός που θέλει να είναι καλός γονιός, καλός δάσκαλος, οφείλει να βελτιώσει τον εαυτό του.». Απόσπασμα από τη συνέντευξη του Γιώργου Κιμούλη στην εφημ. «Έθνος», 24/12/06, στη Μαρία Παπαθανασίου.

ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ