 |
Η συνέντευξη
Περίληψη έργου Η Νάντια είναι μία επιτυχημένη τραγουδίστρια στο χώρο του έντεχνου. Ένας νεαρός δημοσιογράφος φτάνει στην οικία της για να πάρει μια συνέντευξη με αφορμή την έκδοση της αυτοβιογραφίας της. Η Νάντια απαντά διπλωματικά στις ερωτήσεις του ώσπου αρχίζουν να αποκαλύπτονται ιστορίες του παρελθόντος, οι οποίες την αναγκάζουν να αφεθεί σε μια ανεπιτήδευτη εξομολόγηση. Η έκβαση της συνέντευξης, μη αναμενόμενη και σαρωτική, θα την οδηγήσει σε κάποιες αλήθειες της ζωής της. Μικέλα Φερούση Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ(Σαλόνι σπιτιού. Δύο πολυθρόνες, ένας καναπές κι ένα τραπέζι στη μέση. Πιο δίπλα βρίσκεται ένα μπαρ με ποτά. Στο πάνω μέρος της σκηνής φαίνονται δύο κρεβατοκάμαρες –η μία άσπρη, η άλλη μαύρη- που χωρίζονται με μεσοτοιχία. Η Νάντια μπαίνει στο σαλόνι και πηγαινοέρχεται κοιτάζοντας το ρολόι της.)
Νάντια : Μα πού είναι; Αν δεν έρθει σύντομα, θα αργήσει το πρόγραμμά μου.
(Χτυπάει το κουδούνι. Η Νάντια τρέχει κι ανοίγει την πόρτα.)
Νάντια: Μα πού ήσαστε τόση ώρα κ.Θωμόπουλε;
(Μπαίνει στο σπίτι ο Π.Θωμόπουλος)
Θωμόπουλος: Σας ζητώ χίλια συγγνώμη, αλλά ξέρετε τί κίνηση έχει στους δρόμους. Είναι Σάββατο βράδυ και...
Νάντια: (τον διακόπτει) Ναι, αλλά κι εγώ έχω περιορισμένο χρόνο, το ξέρετε. Μια η δική σας συνέντευξη, μια..
Θωμόπουλος: Συγγνώμη κ.Νικολάου, αλλά η συνέντευξη είναι δική σας, όχι δική μου.
Νάντια: Τέλος πάντων. Μια η ΔΙΚΗ ΜΟΥ συνέντευξη, μια οι φωτογραφήσεις, ούτε πρόβα δε μπόρεσα να κάνω σήμερα.
Θωμόπουλος (χαμηλόφωνα): Τί ψωνάρα! Εεε...μπορούμε ν’ αρχίσουμε;
Νάντια: Ήδη έχετε αργήσει!
Θωμόπουλος: Ναι, ναι.. έχετε δίκιο. Λοιπόν, ξεκινάμε....
(Πατάει το rec στο κασετόφωνο)
Νάντια: Μισό λεπτό!
(σταματάει την εγγραφή)
Νάντια: Θέλετε κάτι να πιείτε; Συγγνώμη, μη φανώ αγενής μόνο και μόνο επειδή βρίσκομαι σε βιασύνη.
Θωμόπουλος: Ναι, ευχαριστώ. Θα ήθελα ένα ουίσκι αν είναι εύκολο.
(η Νάντια πάει στο μπαρ να το ετοιμάσει.)
Νάντια: Σκέτο ή με πάγο;
Θωμόπουλος: Με πάγο.
(του δίνει το ουίσκι) Νάντια: Ορίστε.
Θωμόπουλος: Ευχαριστώ πολύ. Λοιπόν, είμαστε έτοιμοι τώρα;
Νάντια: Νομίζω πως ναι.
(Ο Θωμόπουλος πατάει πάλι το rec)
Θωμόπουλος: Είμαι εδώ απόψε, με τη Νάντια Νικολάου, την κυριότερη εκπρόσωπο της ελληνικής μουσικής σκηνής, για μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Αφορμή μια δήλωσή της για τη συγγραφή της αυτοβιογραφίας της μέσα στους επόμενους μήνες. Θέλετε να μας πείτε κάποια στοιχεία γι’ αυτό το εγχείρημα;
Νάντια: Βεβαίως. Εγώ φυσικά, βλέποντάς το εντελώς υποκειμενικά, δεν το αντιμετωπίζω ως εγχείρημα, αλλά ως πραγματικότητα. Η συγγραφή της αυτοβιογραφίας μου έχει ήδη ξεκινήσει κι ελπίζουμε –εγώ και οι συνεργάτες μου- πως σε ένα χρόνο το πολύ θα ολοκληρωθεί και θα δοθεί προς έκδοση. Είναι μια απόφαση που πήρα ύστερα από πολλή σκέψη. Θεώρησα πως μπορώ πια, είμαι έτοιμη ν’ ανοιχτώ στον κόσμο. Το ένα πρόσωπο, αυτό που ξέρει το κοινό, είναι αυτό της ντίβας που τραγουδάει και λάμπει. Είναι ώρα να γνωρίσουν και το άλλο μου πρόσωπο, αυτό του ανθρώπου, με όλα τα χαρακτηριστικά που συνεπάγεται αυτό: καλοσύνη, κακία, αδυναμίες, πάθη, φόβους, ελπίδες, όλα αυτά που συνιστούν το χαρακτήρα ενός κοινού ανθρώπου.
Θωμόπουλος: Υπάρχουν κάποιοι που κατακρίνουν αυτό σας το διάβημα λέγοντας πως είναι άλλη μια ευκαιρία για να περιαυτολογήσετε και να αυξηθούν οι πωλήσεις. Τί θα τους απαντούσατε;
Νάντια: Κατά καιρούς, όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι διάσημοι περιαυτολογούν. Ο διάσημος είναι ο πιο ένθερμος θαυμαστής του εαυτού του. Παρ’ όλα αυτά, ένα βιβλίο δεν είναι το κατάλληλο μέσο για να αναδείξει κάποιος τις αρετές του. Και σ’ αυτό το βιβλίο ειδικότερα, δεν αναδεικνύονται οι αρετές μου, αλλά οι αδυναμίες μου, αδυναμίες του κάθε ανθρώπου που μόνο τη δημοσιότητα δε μπορούν να εκμεταλλευτούν. Εκτός αυτού, δε θα ξόδευα ποτέ τόσο χρόνο και κόπο για να περιγράψω τα όποια ανδραγαθήματά μου. Προσπαθώ να περπατήσω στα χνάρια ενός επαγγελματία συγγραφέα ώστε να μπορέσω να γράψω την ιστορία της μέχρι τώρα ζωής μου. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Όσον αφορά στην αύξηση των πωλήσεων.... η σιωπή μου προς απάντησή τους.....
Θωμόπουλος: Απ’ αυτά που μου λέτε, συμπεραίνω πως το βιβλίο θα εμπεριέχει και τις απόψεις σας για διάφορα θέματα. Είναι απόψεις δικές σας, σε σχέση με προσωπικές σας εμπειρίες ή επί παντός επιστητού;
Νάντια: Και τα δύο. Οι απόψεις μας είναι η φιλοσοφία μας για τη ζωή. Βάσει των εμπειριών μου, των βιωμάτων μου και του τρόπου σκέψης μου βγαίνει η φιλοσοφία μου. Ο κάθε άνθρωπος έχει τη φιλοσοφία του για τη ζωή. Εγώ έχω την ευκαιρία να καταθέσω τη δική μου στο βιβλίο αυτό.
Θωμόπουλος: Εκτός από κατάθεση φιλοσοφίας, μήπως αποτελεί και μια κατάθεση ψυχής;
Νάντια: Μα φυσικά. Όταν γράφεις, βάζεις και στοιχεία του εαυτού σου, εκτίθεσαι στο κοινό. Πολύ περισσότερο απ’ όσο εκτίθεσαι όταν είσαι στη σκηνή και ερμηνεύεις.
Φωνή Β’: (μορφή που μιλάει μέσα από τη μαύρη κρεβατοκάμαρα) Νάντια: Ειδικά όταν γράφεις για τον εαυτό σου, δε μπορείς να πεις ψέμματα γιατί τότε, είναι σα να ψεύδεσαι στον καθρέφτη σου.
Θωμόπουλος: Και τί γίνεται αν κάποια στιγμή πει κάποιος ψέμματα σ’ αυτόν τον καθρέφτη;
Φωνή Β’: Ο καθρέφτης ραγίζει.
Φωνή Α’: (μορφή που μιλάει μέσα από την άσπρη κρεβατοκάμαρα)
Νάντια: Κατά βάθος οι άνθρωποι έχουν το γνώθι σ’ εαυτόν, ξέρουν τα προτερήματά τους τόσο καλά όσο και τα μειονεκτήματά τους. Στον καθρέφτη δε λένε ψέμματα σχεδόν ποτέ, γιατί πολύ απλά δε μπορούν να του κρυφτούν. Σ’ όποια γωνιά κι αν σταθούν, ο καθρέφτης θ’ αντανακλά τη μορφή τους. Αν κάτσουν στη σωστή γωνία, ο καθρέφτης θα τους φωτίσει. Αν όχι.... θα τους παραμορφώσει.
Φωνή Β’: Πόσο φοβάσαι αυτή την παραμόρφωση...
Θωμόπουλος: Ας επανέλθουμε λοιπόν στα λεγόμενά σας περί απόψεων. Νομίζετε ότι θα μπορούσατε να μας αποκαλύψετε κάποιες από αυτές;
Νάντια: Αυτό θα εξαρτηθεί.
Θωμόπουλος: Από τί;
Φωνή Α’: Από τις ερωτήσεις.
Φωνή Β’: Από τον καθρέφτη. Αν θα ραγίσει ή αν θ’ αντέξει...
Νάντια: Από τις ερωτήσεις σας. Θωμόπουλος: Ωραία, ας αποκλείσουμε τις ερωτήσεις. Εγώ θα σας λέω κάποιες λέξεις κι εσείς θα μου λέτε ό,τι σκέφτεστε γύρω από αυτές. Έτσι, θ’ αποφύγετε τις ανεπιθύμητες ερωτήσεις.
Φωνή Β’: Ή τον ίδιο της τον εαυτό.
(η Νάντια συμφωνεί μ’ ένα νεύμα)
Θωμόπουλος: Δόξα.
Φωνή Β’: Η ματαιοδοξία της.
Φωνή Α’: Απόρροια του ταλέντου της.
Νάντια: Όταν είσαι σ’ ένα χώρο όπως αυτός που βρίσκομαι εγώ, η δόξα είναι το πρώτο ζητούμενο, ας το παραδεχτούμε. Δε λειτουργεί ως αυτοσκοπός, αλλά είναι το αντάλλαγμα μιας μεγάλης προσπάθειας. Οι θαυμαστές είναι αυτοί που δημιουργούν τη δόξα κάποιου, οι θαυμαστές τον αποθεώνουν όταν κάνει καλά τη δουλειά του, οι θαυμαστές τον απορρίπτουν όταν παύει να τους υπολογίζει. Όλα τα νήματα τα κινούν οι θαυμαστές. Η δόξα είναι το αποτέλεσμα. Κι είναι η απόδειξη ότι οι κόποι σου ευοδώθηκαν.
Θωμόπουλος: Μουσική.
Νάντια: Δε σκοπεύω να μιλήσω γι’ αυτό το ζήτημα ως τραγουδίστρια, γιατί θα’ ναι υποκρισία. Θα μιλήσω ως ένας άνθρωπος που με τη μουσική ζει, γελάει, κλαίει, συγκινείται...
(ο Θωμόπουλος παρακολουθεί υπνωτισμένος)
Νάντια: Η μουσική στοχεύει στο συναίσθημα. Οι άνθρωποι, όταν χάνουν το συναίσθημα το ψάχνουν σε μέρη άτοπα, χωρίς να σκεφτούν το πιο απλό: ότι το κάθε συναίσθημα έχει κρυφτεί σε μια μουσική. Αρκεί να ακούσεις το κομμάτι κι εκεί, κάπου ανάμεσα στις νότες, θα βρεις το χαμένο σου συναίσθημα. Εγώ έχω κώδικα γι’ αυτό το ζήτημα. Όταν ερωτεύομαι, διαλέγω ν’ ακούσω τραγούδια με στίχους ελπιδοφόρους, που ανοίγουν την ψυχή και προτρέπουν τον ακροατή να εκφραστεί. Όταν στενοχωριέμαι, διαλέγω ένα καλό ζεϊμπέκικο με στίχους που ταιριάζουν στην περίσταση. Όταν δένομαι βαθειά μ’ ένα άτομο, ψάχνω αυτό το ιδιαίτερο δέσιμο σ’ ένα έντεχνο κομμάτι. Και σαν τραγική ειρωνία του μυαλού μου.... κανένα τραγούδι απ’ αυτά δεν είναι δικό μου.
Φωνή Α’: (προς φωνή Β’) Τώρα τί έχεις να πεις;
Θωμόπουλος: Για μια συνέντευξη, τί τραγούδι θα διαλέγατε;
Φωνή Β’: Τώρα να δούμε...
(Η Νάντια σηκώνεται και βηματίζει αργά προς την άκρη της σκηνής. Αρχίζει να τραγουδάει)
Λόγους δε θα βρεις Όλα αυτά που πας να βρεις Συμπληγάδες πέτρες
Θωμόπουλος: (μετά από κάμποσα δευτερόλεπτα) Άνθρωποι.
Νάντια: (αφηρημένη) Συγγνώμη, δε σας άκουσα...
Θωμόπουλος: Άνθρωποι.
Φωνή Β’: Είδες; Πνίγηκε μες το ίδιο της το τραγούδι.
Νάντια: Δε μπορώ να εξηγήσω επακριβώς αυτόν τον όρο. Δεν ξέρω ακριβώς τί είναι άνθρωπος. Είναι άνθρωπος αυτός που χτυπάει με το αυτοκίνητό του κάποιον κι αντί να σταματήσει να τον σώσει, αυξάνει ταχύτητα για να ξεφύγει απ’τις συνέπειες της πράξης του; Είναι άνθρωπος ο δάσκαλος που μπαίνει σε μια τάξη μιλώντας μόνος του και σημειώνει παθητικά κάποια νούμερα στο τεφτέρι του; Άνθρωπος είναι αυτός που καταλαβαίνει πως οι άλλοι έχουν τις ίδιες ανάγκες μ’ αυτόν. Άνθρωπος είναι αυτός που μπαίνει στην ψυχή του άλλου κι επικοινωνεί ενεργά μαζί του. Άνθρωπος είναι οποιοσδήποτε μπορεί να νιώθει όπως νιώθει ο απέναντί του. Στη σημερινή εποχή, δεν είναι ευδιάκριτο το ποιος είναι άνθρωπος και ποιος όχι. Ειλικρινά, υπάρχουν φορές που αισθάνομαι πως δεν είμαι άνθρωπος. Παρατηρώ τις αντιδράσεις και τον τρόπο σκέψης κάποιων και νιώθω πως είμαι κάτι διαφορετικό, εγκλωβισμένο σε σώμα ανθρώπινο. Αυτό όμως που νιώθω δεν πλησιάζει κάτι ανώτερο, κάτι που τείνει προς τον Θεό, αλλά κάτι πολύ κατώτερο απ’τον άνθρωπο και τα ζώα. Γι’ αυτό και δε μπορώ να διευκρινίσω τί ακριβώς είναι αυτό.
Θωμόπουλος: Θεός.
Φωνή Β’: Ο μόνος θεός στον οποίο πιστεύει είναι ο εαυτός της.
Νάντια: Θεός στην ουσία, είναι η ανώτερη δύναμη που κυριαρχεί στον κόσμο. Όπως είχε πει και ο Αριστοτέλης –βλέπετε, και οι εμπορικοί τραγουδιστές κάτι ξέρουν από αρχαία φιλοσοφία- οι άνθρωποι έχουν μια τάση προς το απόλυτο. Αυτό τους ωθεί να δημιουργούν θρησκείες, ανάλογα με τα πιστεύω τους και την ιστορία τους. Ο θεός και η θρησκεία, όσο αόριστα είναι, άλλο τόσο περίεργα είναι. Έχω δει θρήσκους να βλαστημούν και άθεους να προσεύχονται. Δεν υπάρχει κάτι στατικό. Η αδικία μέσα στον κόσμο είναι τόση, που μπορεί να κάνει έναν πιστό ν’απαρνηθεί καθετί θείο. Στον αντίποδα, τα θαύματα που γίνονται κάθε μέρα, είναι ικανά να μετατρέψουν έναν υπαρξιστή σε χριστιανό.
Φωνή Α’: Πιο πιστή κι απ’ τους καλόγερους.
Φωνή Β’: Πιο άθεη κι απ’ τον Σαρτρ.
Θωμόπουλος: Σχέσεις.
(παύση)
Νάντια: Αυτό τώρα είναι ερώτηση;
Θωμόπουλος: Όχι βέβαια. Συμφωνήσαμε να μη σας κάνω ερωτήσεις. Θα μου λέτε μόνο ό,τι θέλετε εσείς. Εγώ απλώς μια καθοδήγηση προσφέρω.
Νάντια: Λυπάμαι, αλλά ακόμα κι όπως τα λέτε να είναι, φοβάμαι πως δε θα μπορέσω να ικανοποιήσω τη διακριτική σας κι έξυπνα καλυμμένη περιέργειά σας.
Θωμόπουλος: Δηλαδή;
Νάντια: Δηλαδή κ.Θωμόπουλε, δε σκοπεύω να πέσω στην παγίδα σας. Πριν από εσάς, αυτή την παγίδα την έχουν στήσει δεκάδες άλλοι δημοσιογράφοι κι εγώ είμαι αρκετά μεγάλη πια για να πέσω μέσα.
Θωμόπουλος: Όπως σας είπα και πριν, δεν κάνω ερωτήσεις και προσπαθώ να είμαι όσο πιο διακριτικός γίνεται. Μπορείτε απλώς να μου πείτε δυο αόριστες κουβέντες για να καλύψουμε κι αυτό το θέμα.
Νάντια: Δε γίνεται να το παραλείψουμε;
Θωμόπουλος: Δυστυχώς όχι. Έχει ήδη ηχογραφηθεί. (ακούγεται το κλικ από το δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι. Ο Θωμόπουλος, ανοίγει την τσάντα του, βγάζει μία καινούρια κασέτα, την αντικαθιστά με την παλιά και πατάει πάλι το rec)
Θωμόπουλος: Ελάτε κ.Νικολαόυ, σκεφτείτε ότι μιλάτε σε μια φίλη σας ή σ’ έναν ψυχολόγο ή σ’ έναν τοίχο.... τί έχετε να φοβηθείτε;
(μεγάλη παύση)
Νάντια: Εισχώρησες στο δέρμα μου, μ’ έβαψες στα χρώματά σου... λαίδη μιας επαναλαμβανόμενης αυταπάτης. Έκλεισες μια απ’τις παλιές μου πληγές –και τί μ’ αυτό; Άνοιξες μια καινούρια, πιο μεγάλη, πιο βαθειά, πιο δύσκολη, πιο αληθινή. Δεν ξέρω από που ήρθες, αλλά έφτασες πολύ γρήγορα. Ίσως χρειαζόμουνα κι άλλο χρόνο. Μου είναι απαραίτητος για να σου δώσω όσα θέλω, όσα έχω –αν και δε μου έχουν απομείνει πολλά. Δεν ξέρω τί ζητάς, πάντως εγώ προσφέρω περισσότερα. Θυσία στο βωμό του μυαλού σου, της προστασίας σου, της ανάγκης σου.
Φωνή Α’ : Προχώρα. Μόνο έτσι είσαι αληθινή.
(η Φωνή Β’ βγάζει μια βαλίτσα κάτω από το κρεβάτι. Σιγά-σιγά, μαζεύει πράγματα και τα τακτοποιεί μες τη βαλίτσα.)
Νάντια : « Εγώ πατώ στη γη κι εσύ πετάς πιο ψηλά κι απ’ τον Ίκαρο. Έχω φτερά, αλλά φοβάμαι να πετάξω. Όταν αποφασίζω να πετάξω, φοβάμαι να πάω τόσο ψηλά όσο εσύ. Όταν αποφασίζω να πετάξω ψηλά μαζί σου, πέφτω και τσακίζομαι. Η νεκροφάνεια απ’ την οποία έπασχα τόσα χρόνια πήρε τέλος. Το ελιξήριο της ζωής που ψάχνουμε στα παραμύθια για να βρούμε τα συστατικά του, είναι πραγματικότητα. Αγάπη. Η δική σου αγάπη. Από τώρα την ονειρεύομαι. Τα λόγια, τις κινήσεις, τις στιγμές. Καρέ-καρέ. Ό,τι δεν έχω καταφέρει να ζήσω μαζί σου, το ενσωματώνω στα όνειρά μου και το πρωί που ξυπνάω έχω την αίσθηση ότι έχει όντως συμβεί, σου συμπεριφέρομαι σα να έχει όντως συμβεί. Οι σκέψεις που κυριεύουν το μυαλό μου, τα όνειρα που διέξοδο δε βρίσκουν, οι ερωτήσεις που απάντηση δεν προσμένουν. Τόσες λέξεις έχουν σφηνωθεί στο στόμα μου και δε λένε να βγουν. Οι δικές μου οι λέξεις είναι ακριβές και δυσεύρετες. Δεν ξέρω αν μπορείς να τις εξαργυρώσεις. Οι δικές σου οι λέξεις είναι κάτι παραπάνω. … κάποτε στενοχωρήθηκες και σφίχτηκε η καρδιά μου… και τότε, για πρώτη φορά τρόμαξα με τον εαυτό μου. Φοβήθηκα να σε κοιτάξω στα μάτια και μετάνιωσα που δεν το έκανα. Πόσο ακριβά στοιχίζει μια θέση στην ψυχή σου… Εσένα δε σου έδωσα σημασία όταν σε γνώρισα. Δε σκέφτηκα ποτέ ότι είσαι κάτι διαφορετικό. Δε με θάμπωσες, δε με κατέπληξες. Κι όμως, μου τράβηξες την προσοχή. Την κατάλληλη στιγμή. Σα να ήξερες πότε έπρεπε να μπεις στη ζωή μου. Σ’ έψαχνα παντού και τελικά σε βρήκα. Είσαι εδώ δίπλα μου. Παρακολουθώ τις αντιδράσεις σου και νομίζω πως κοιτάζω στον καθρέφτη. Για πρώτη φορά, δε μου φαίνεται ραγισμένος. Το αντίθετο. Είναι πεντακάθαρος, διαγράφεται κάθε λεπτομέρεια. Βλέπω εμένα και μέσα από μένα. Βλέπεις, αυτά τα πράγματα έχουν κάτι το υπερφυσικό. Η γήινη ζωή μας δεν επιτρέπει να εξελιχθούν. Μόνο με την περιβόητη υπέρβαση μπορούμε να τα ζήσουμε. Αφού οι ψυχές δεν χάνονται, τότε όλα αυτά που έχουμε στην ψυχή μας θα υπάρχουν για πάντα. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Τώρα αυτή η φράση δε μου φαίνεται και τόσο ακραία. Το ξέρω πως τρομάζεις μ’ αυτά που λέω. Μα σε είχα προειδοποιήσει πως δε θα με βρεις ανάμεσα στους συνηθισμένους. Εγώ όμως χαίρομαι που εσύ είσαι ένα δείγμα απ’ αυτούς. Δε θέλω ιδιοφυίες, δε μ’ αρέσουν οι άγιοι. Άλλωστε, ούτε εγώ είμαι κάτι το ιδιαίτερο. Σε λίγο καιρό όμως, δε θα μ’ αναγνωρίζεις. Θα γίνω το καλύτερο που μπορώ. Θα δανειστώ τα πάθη σου, τις μουσικές σου, την ώρα σου, θα βάλω πάνω μου τη σφραγίδα σου κι έτσι θα κυκλοφορώ. Με σένα πάντα μέσα μου. Όσο αγαπάω, τόσο απομακρύνεσαι. Εσύ δεν το βλέπεις, εγώ όμως το έχω δει το έργο κι άλλη φορά. Γνωρίζω το τέλος. Και πίστεψέ με, τη δεύτερη φορά πονάει πιο πολύ. Διαισθάνομαι ότι θα ξαναπαίξω τις ίδιες σκηνές, θα ειπωθούν τα ίδια λόγια, ξανά και ξανά. Όλα απ’ την αρχή. Ξαναζώ την ίδια ιστορία με διαφορετικό πρωταγωνιστή κάθε φορά. Κι αν δεν κουράστηκες ακόμα, θα κουραστείς.
Το παρελθόν μου μοιάζει με αγέρα δυνατό. Όσο αντιστέκομαι και προσπαθώ να προχωρήσω, τόσο αυτός με σπρώχνει προς τα πίσω. Επιμένω, επιμένει. Στο τέλος νικάει πάντα αυτό. Το ανάστημά μου δε μου επιτρέπει ν’ αντισταθώ σ’ αυτό το θηρίο. Ή θα με νικήσει ή θα με κατασπαράξει. Άτιμο πράγμα το παρελθόν. Σαν τηλεοπτικός φακός μεγεθύνει τις καταστάσεις. Σου κόβει το παρόν, σου ακυρώνει το μέλλον. Μνήμες, εικόνες, τα πάντα μπρος στα μάτια μου φαίνονται δυσάρεστα. Κι όμως, όταν τα ζούσα αισθανόμουν πως δεν πατάω στη γη. Επιτέλους, πόσες ζωές χρειάζεται ο άνθρωπος για να νιώσει την απόλυτη ευτυχία; Πόσες ζωές χρειάζεται για να τη διατηρήσει; Πόσα λεπτά για να συνειδητοποιήσει ότι εξαπατήθηκε, για άλλη μια φορά; (η Φωνή Β΄ παίρνει τη βαλίτσα που έχει ετοιμάσει και βγαίνει απ’ το δωμάτιο. Κατεβαίνει, περνάει δίπλα από τη Νάντια, υποκλίνεται μπροστά της και αποχωρεί.) Τρέχω… τρέχω ν’ αφήσω πίσω τις σκέψεις μου –κοινότυπο αλλά αληθινό. Τρέχω με όλη μου τη δύναμη αλλά αυτές πάντα με προσπερνάνε. Έρχονται και στέκονται μπροστά μου απαιτώντας ν’ ασχοληθώ μαζί τους. Και τότε λυγίζω. Δεν έχω άλλη δύναμη να τρέξω. Προσπάθησα μία, δύο, τρεις… *Σονάτα του Σεληνόφωτος, Γ.Ρίτσος
Χάνω τα πάντα γύρω μου. Το τώρα, το μετά, τις προσδοκίες μου, τα όνειρά μου, ακόμη και την τελευταία ελπίδα που μου είχε απομείνει. Δε φταις εσύ, αλλά εσύ ήσουν η αφορμή. Ο λώρος που με ένωνε με τη ζωή κόπηκε. Μόνο που κόπηκε πρόωρα και δεν έχω ετοιμαστεί για να ζήσω αυτόνομα. Σ’ έχω ακόμα ανάγκη. Πώς θα μάθω να περπατώ χωρίς εσένα, να γελάω χωρίς εσένα, να ζω χωρίς εσένα; (η Νάντια ξεσπάει σε κλάματα και σωριάζεται στο πάτωμα. Μετά από λίγο, καθώς η μουσική δυναμώνει, κάθεται γονατιστή κι αρχίζει να τραγουδάει)
Είναι το δάκρυ σα φυλακή Μ’ έχεις αφήσει κλειστή στο κελί Μάζεψα πληγές κι ενοχές Πέρασα ξανά απ’ το σοκάκι Ψάχνω ακόμη για να θυμηθώ
…κι ύστερα έπεσα για ύπνο. Κι είδα το πιο γλυκό όνειρο που είχα δει ποτέ, πιο γλυκό κι απ’ αυτά που βλέπουμε στον ξύπνιο μας, πιο αληθινό κι απ’ την ίδια μας την πραγματικότητα, πιο θαρραλέο απ’ όλα αυτά που έχουν ονειρευτεί οι άνθρωποι μέχρι τώρα.
Σχέσεις… σχέσεις ερωτικές, σχέσεις φιλικές, σχέσεις ανθρώπινες, σχέσεις απάνθρωπες. Άλλος ένας άνθρωπος να ανακαλύψω. Άλλη μια ένταση μέσα στη ζωή μου, άλλος ένας λαβύρινθος ζητά να βρω το τέρμα του. Ένας ακόμη άνθρωπος για να γοητεύσω, να κατακτήσω, να με υποτάξει και τέλος… να με κάψει. Ναι, ήμουν υπερβολική. Ποια αληθινή αγάπη στηρίζεται στη μετριότητα; Όταν αγαπάω, αγαπάω μ’ εκατό καρδιές συγχρόνως κι όταν πληγώνομαι, πεθαίνω μ’ εκατό σφαίρες . Άδειασες όλο το όπλο επάνω μου γιατί τόσο καιρό έπαιζα ρώσικη ρουλέτα. Δεν έχασα ένα παιχνίδι. Έχασα εσένα, τα μάτια σου, την αγκαλιά σου. Έχασα και μένα την ίδια. Όπου να’ ναι θα σε συναντήσω. Μετά από τόσον καιρό που είχα χάσει τελείως τα ίχνη σου. Τώρα έχω δύο επιλογές: να σε αγαπήσω απ’ την αρχή, με όλες τις μνήμες ή να σε διαλύσω τώρα που ξέρω την αδυναμία σου. Να σου δώσω να καταλάβεις πως η αγιοσύνη δεν υφίσταται. Τώρα πρέπει να σε αντιμετωπίσω. Και θα το κάνω με το δικό σου τρόπο, για να πονέσει πιο πολύ.
Πρέπει να κάτσω απέναντί σου και να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου. Να περιμένω την κατάλληλη στιγμή που θα μου δώσεις αφορμή για να σε «χτυπήσω». Κι όμως, όσο μνησίκακη κι αν φαίνομαι τώρα, τόσο σίγουρη είμαι ότι για μια ακόμη φορά θα παρασυρθώ, θα μεθύσω απ’ τον αέρα και δε θα εκπληρώσω ποτέ την εκδίκησή μου. Τόσο σίγουρη… Είμαι έτοιμη εδώ και μέρες να σε καλωσορίσω πάλι στη ζωή μου. Έτοιμη να δεχτώ τον εγωισμό σου, την ψυχρότητά σου, τη σιωπή σου, τα πάντα. Τα πάντα εκτός απ’ τα φίδια που σε περιτριγυρίζουν και σιγά-σιγά σφίγγονται γύρω απ’ το λαιμό σου, έως ότου στραγγαλίσουν όλο σου το είναι.
Όπου να΄ναι είμαι έτοιμη. Λίγο κραγιόν βάζω κι έρχομαι. Σήμερα θα επισκεφθώ το μνήμα της πεθαμένης σου ψυχής. Ετοιμάζομαι σα να πρόκειται να συναντήσω εσένα. Για μένα είναι το ίδιο. Πάω κοντά στην ψυχή που αγάπησα. Σ’ αυτήν την ψυχή που μ’ αγάπησε πραγματικά, που πίστεψε σ’ εμένα, που δέθηκε μαζί μου. Θα πάω να βάλω τα πιο ωραία λουλούδια πάνω στη μαρμάρινη πλάκα. Θα κάτσω εκεί με τις ώρες και θα της μιλάω ακριβώς όπως της μιλούσα 10 χρόνια πριν. Είναι αλήθεια τελικά, πέρασαν 10 χρόνια από τότε που η ψυχή σου ξεψύχησε. Και τη θέση της πήρε μια άλλη. Αυτή η καινούρια είναι πιο σκληρή κι εντελώς κυνική. Φαντασμένη και πανούργα. Ξέρεις, κάπου έξω απ’ το ηλιακό μας σύστημα, υπάρχει ένας πλανήτης, ο πλανήτης Νάντια. Εδώ και πενήντα σχεδόν χρόνια δεν έχω δει άλλον άνθρωπο εκεί, κι έτσι συμπεραίνω πως είμαι η μόνη κάτοικος. Ίσως γι’ αυτό έχει το όνομά μου. Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν για αυτόν τον πλανήτη. Είναι ο κρυμμένος μου θησαυρός. Κρυμμένος στο άβατο του μυαλού μου. Κανείς δεν είδε ό,τι είδα εγώ, κανείς δεν άκουσε ό,τι άκουσα. Κι αυτό κάνει εμένα και τον πλανήτη μου σύνθεση μοναδική. Όταν περπατώ σε ίσιο δρόμο, κάνω τα πάντα για να βρω έναν παράδρομο με στροφές κι εμπόδια για να τον ακολουθήσω. Την θέλω την ένταση, τη χρειάζομαι. Δε γεννήθηκε για τα εύκολα. Το πάθος πάντα έχει ένταση. Κι αν δεν υπάρχει ένταση, την προκαλώ εγώ. Αν δεν υπάρχει πάθος, φεύγω. Δοκιμάζω τους πάντες γύρω μου. η αντοχή στην ένταση είναι το προσωπικό μου τεστ. Όποιος θέλει να ζει μαζί μου, πρέπει να το περάσει. Όποιος θέλει εμένα, πρέπει να’ χει το θράσος να μου το ζητήσει. Κι εκεί που αναπαυόμουν –στο δικό μου πλανήτη- πέρασες ανάμεσα απ’ τον κόσμο που ήταν μαζεμένος κι αμέσως εξαφανίστηκες. Σε είδα να περπατάς με το γνωστό παλικαρίσιο βήμα σου, είδα τη γνώριμη λάμψη στα μαλλιά σου. Σε είδα όμως; Ή ήταν κι αυτό μια ψευδαίσθηση; Τον τελευταίο καιρό ο πλανήτης μου είναι σκοτεινός κι έτσι δε μπορώ να είμαι σίγουρη ότι ήσουν εσύ. Η νύχτα παίζει ύπουλα παιχνίδια και δε μπόρεσα ποτέ ν’ ανταγωνιστώ οτιδήποτε ύπουλο. Έμεινα σκεπτική για πολλή ώρα. Τι νόημα είχε όλο αυτό;
(αρχίζει ν’ αναπνέει με δυσφορία και κάνει μια προσπάθεια να μιλήσει ανοιγοκλείνοντας το στόμα της)
(φωνάζοντας) Τίποτα! Δε δίνεται τίποτα!! Προσπάθησα πολλές φορές. Είσαι κομμάτι του εαυτού μου κι όσο μακριά κι αν πας εγώ θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου! Παραδίνομαι...!
Παύση
Θωμόπουλος (εμβρόντητος): … Τελειώσατε…;
Νάντια (ξαφνιασμένη): Εεε… ναι. Τώρα… τελείωσα.
(ο Θωμόπουλος, φανερά αμήχανος σηκώνεται κι αρχίζει να μαζεύει τα πράγματά του.)
Θωμόπουλος: Ωραία, ναι. Να φεύγω εγώ τώρα. Μη σας καθυστερώ άλλο.
Νάντια : Όπως θέλετε.
Θωμόπουλος : (κάνει χειραψία με τη Νάντια.) λοιπόν, σας ευχαριστώ πολύ. Ειλικρινά, αυτή τη συνέντευξη θα τη θυμάμαι για πάντα.
Νάντια: Είμαι σίγουρη… εγώ σας ευχαριστώ.
Θωμόπουλος : Καληνύχτα κ.Νικολάου.
(προχωράει προς την έξοδο)
Νάντια: κύριε Θωμόπουλε…
Θωμόπουλος : Ορίστε.
Νάντια: Τελικά, εκείνη την αυτοβιογραφία που λέγαμε…. Δε θα τη γράψω….
Θωμόπουλος : Μα, γιατί;
Νάντια: Γιατί… δυο ζωές δε φτάνουν.
(ο Θωμόπουλος χαμογελά και αποχωρεί) ΤΕΛΟΣ
|
Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.
INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR