 |
Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΔΥΟ ΕΡΑΣΤΩΝ BUG
Μια γυναίκα, η οποία είναι μόνη της, κάνει παρέα με έναν άντρα, στην αρχή ευκαιριακά. Στη συνέχεια θα ερωτευτεί ο ένας τον άλλο για να ανακαλύψουν μαζί την αλήθεια. Η ιστορία εξελίσσεται στη σύγχρονη Αμερική, με φόντο τον πόλεμο στο Ιράκ. Προοδευτικά η Άνιες θα μάθει από τον Πήτερ ότι έχουν γίνει κάποια πειράματα σε κάποιους άλλους στρατιώτες και, πιθανότατα, σε αυτόν. Κάποιοι έχουν βάλει μέσα στον οργανισμό του έναν ζωντανό οργανισμό, προφανώς για να τον ελέγχουν, ο οποίος δημιουργεί παρενέργειες, βγαίνουν στο δέρμα του κάποιοι οργανισμοί που πάνε να τον τρελάνουν. Ο πρώην φίλος της Άνιες, ο Γκος, μόλις έχει βγει από τη φυλακή και έρχεται να τη βρει. Η φίλη της Άνιες, η Ρόνι, της έχει γνωρίσει τον Πήτερ και είναι αυτή που, μετά από λίγο χρόνο, θα προσπαθήσει να τη χωρίσει από αυτόν, με σκοπό ο Πήτερ να φύγει μακριά της. Ο Ντόκτορ Σουίτ θα επισκεφτεί την Άνιες για να της ζητήσει να του πει που κρύβεται ο Πήτερ, ο οποίος, από ότι ισχυρίζεται ο γιατρός, είναι άρρωστος και αυτός τον παρακολουθεί. Παραδέχτηκε ότι είχαν γίνει κάποια πειράματα, χωρίς να προσδιορίζει ποια ακριβώς. Όλα αυτά έκαναν την Άνιες και τον Πήτερ να καταλάβουν ότι και οι δύο έχουν κολλήσει αυτή την «ίωση» και αποφασίζουν να δώσουν ένα τέλος σε αυτή την ιστορία, σπάζοντας τον κρίκο, δηλαδή αυτούς τους δύο. Έχουμε να κάνουμε με ένα σύγχρονο πολιτικό θρίλερ γραμμένο από τον Tracy Letts, ο οποίος είναι ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Οκλαχόμα της Αμερικής. Είναι συγγραφέας γνωστών θεατρικών έργων, ανάμεσα τους του «Man from Nebraska», το οποίο χαρακτηρίστηκε από το Time Magazine ως ένα από τα δέκα καλύτερα έργα του 2003. Με το «Bug» μας ξαναφέρνει το γοτθικό στιλ στην αφηγηματολογία όπου κρύβονται οι σπόροι της πολιτικής ανάλυσης. Το έργο αυτό παίχτηκε στην Αμερική και στο Λονδίνο για δύο συνεχιζόμενα χρόνια. Το 2004 βραβεύτηκε με το Obie Award και με το Lucille Lortel Award for Best Play. Ήδη έχει γίνει από τον ίδιο συγγραφέα η μεταφορά του στον κινηματογράφο, έχει γραφτεί το σενάριο και η ταινία αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2007 από το William Friedkin, το σκηνοθέτη του «Exorcist». Στο Θέατρο Επί Κολωνώ, τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Παλούμπης. Το έργο ξεκινά με μια μάλλον αδιάφορη σκηνή που τοποθετεί την κεντρική πρωταγωνίστρια, την Άνιες, σε ένα χώρο που μας θυμίζει μάλλον καμπαρέ ή οίκο ανοχής. Στη συνέχεια η κουβέντα με τις δύο φίλες κάνει την εισαγωγή στο χαρακτήρα της Άνιες και στη συνέχεια παρουσιάζεται ο Πήτερ με έναν ξαφνικό και σχεδόν βίαιο τρόπο. Αυτή η βίαιη εισαγωγή μας φέρνει στη βία που το ίδιο το έργο θα μας μεταδώσει. Έχουμε ένα έργο-καταγγελία στο πολιτικό σκηνικό έτσι όπως διαμορφώνεται σήμερα. Καταγγέλλεται περισσότερο η διάβρωση σε όλα τα κοινωνικά στρώματα της αμερικάνικης κοινωνίας, αλλά, πολύ περισσότερο η ευκολία της χειραγώγησης της μάζας από την κυβέρνηση, όπως και η δεκτικότητα του κόσμου για συνεργασία. Ο συγγραφέας στρέφεται εναντίον σε όλες τις πλευρές του συστήματος, επιχειρώντας μια μετωπική επίθεση. Η σκηνοθεσία ακολουθεί αυτή τη λογική. Εναλλάσσει τις σκηνές με βία ή καταγγελία με ήπιες ερωτικές σκηνές για να δημιουργήσει ένα ρυθμό. Με αυτό τον τρόπο δομεί τους κεντρικούς χαρακτήρες του, την Άνιες και τον Πήτερ, οι οποίοι θα μας οδηγήσουν στην τελική ρήξη. Τα σώματα των ηθοποιών έρχονται σχεδόν σε επαφή με το κοινό, η σκηνή προεκτείνεται μέχρι τα τελευταία καθίσματα, κάποια στιγμή, επίσης, και οι δύο εραστές θα βρεθούν να κάθονται στα σκαλιά, αναγκάζοντας τους θεατές να γυρίσουν για να τους δουν. Με άλλα λόγια, έχουμε να κάνουμε με το σωματικό θέατρο όπου οι ηθοποιοί και οι θεατές εμπλέκονται και γίνονται ένα, βάζοντας τους θεατές μέσα στην ουσία της παράστασης. Με αυτό τον τρόπο φεύγουμε από την Αμερική και ερχόμαστε στην Ελλάδα ή στον υπόλοιπο κόσμο, κάνοντας ο καθένας τις αναγωγές του. Το έργο έτσι ανοίγεται και σαν opera aperta είναι ανοιχτό για κάθε ερμηνεία. Στο τέλος της παράστασης τα κεντρικά πρόσωπα είναι αποφασισμένα να σπάσουν την αλυσίδα, καταστρέφοντας το συγκεκριμένο κρίκο, αυτούς τους δύο. Λούζονται με πετρέλαιο για να πυρποληθούν. Μούσκεμα, μπροστά μας, παίρνουν το τελευταίο μπιντόνι για να το πετάξουν στον υπόλοιπο χώρο για να βάλουν φωτιά. Σε αυτό το χώρο όμως βρίσκονται οι θεατές οι οποίοι αντιδρούν για μια στιγμή, αμυνόμενοι, μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπήρχε καθόλου υγρό σε αυτό το δοχείο. Με ανάλογο τρόπο αντιδρούν όταν ο πρώην εραστής της δίνει σε αυτή ένα ηχηρό χαστούκι. Βιώνεται έτσι η βία, γίνεται αντιληπτή σαν πράξη, σαν ιδεολογία και σα σύμβολο για να μπει στο ιδεοληπτικό σύστημα του θεατή και να γίνει το στοιχείο που θα διαμορφώσει την ιδεολογική του θέση απέναντι στο πρόβλημα που το έργο έχει θέση. Με αυτή την έννοια θεωρούμε ότι η παράσταση είναι απόλυτα πετυχημένη. Η ομάδα Νάμα, μέλη της οποίας είναι οι παράγοντες αυτής της παράστασης, έχει στόχο να συνεισφέρει στον πολιτισμό με τη θεατρική, αλλά και τη γενικότερη καλλιτεχνική δράση της. Η σκηνοθέτης Ελένη Σκότη την έχει ιδρύσει και ο σκηνογράφος Γιώργος Χτζηνικολάου είναι ο αρχιτέκτονάς της. Οι καλλιτέχνες που δουλεύουν σε αυτή εργάζονται επαγγελματικά και σε άλλους χώρους, όπως η μουσική και τα εικαστικά. Το 2000 δημιουργήθηκε το Θέατρο Επί Κολωνώ από αυτή την ομάδα, αποκτώντας τη δική της στέγη. Πρόθεσή της είναι να υπηρετήσει ένα ανανεωμένο, σύγχρονο και κοινωνικό θέατρο, με αμεσότητα στο λόγο, στην έκφραση και στη θεματολογία του. Ένα θέατρο που θα μπορεί να αντιστέκεται, να παρεμβαίνει και να κρίνει χωρίς να περιθωριοποιείται, να τέρπει, να αγγίζει και ευαισθητοποιεί το σύγχρονο άνθρωπο. Η διδασκαλία της Σκότη στηρίζεται στη μέθοδο του Στανισλάφσκι, όπως διεθνώς έχει εξελιχθεί σήμερα. Αυτή την πορεία και τη φιλοσοφία βλέπουμε σε αυτή την παράσταση, διαπιστώνοντας ότι τόσο η ομάδα όσο και οι συντελεστές είναι πιστοί σε αυτά τα οποία διακηρύσσουν. ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ BUG Γιάννης Φραγκούλης |
Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.
INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR