ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

2 ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ

ΠΙΣΩ

Ο ποιητής των εικόνων σε νέες… mainstream ιστοριούλες!

«2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Παλλάς

Ισορροπημένες εικόνες με αναγνωρίσιμη εικαστική αξία, με χαρακτήρα συχνά συμβολικό και με μια εστέτ αισθητική εν γένει, η οποία δύναται να μετατρέψει την όραση σε… απορροφητικό σπόγγο προς τέρψιν της ακόρεστης δίψας του μέσου Αθηναίου πολίτη για αρμονία, έννοια αντιστρόφως ανάλογη της τσιμεντένιας του, θλιβερής καθημερινότητας. Αυτό είναι το πολυσυζητημένο 2 δια χειρός Δημήτρη Παπαϊωάννου. Ένα «2» όμως μονοσήμαντο, απροκάλυπτα ομοφυλοφιλικό και απολύτως σεξιστικό. Το πρόβλημα δεν ήταν η μονήρης πρόσληψη του ομοφυλοφιλικού στοιχείου από την αρχή ως το τέλος, προς Θεού. Το πρόβλημα ανακύπτει από την γενικότητα και την αοριστία που διακατέχει τον τίτλο της παράστασης, κάνοντας οπωσδήποτε αυθαίρετη χρήση του ζυγού αριθμού, αδιαφορώντας σκανδαλωδώς για τα άλλα πιθανά (ή και απίθανα) ζεύγη-συνδυασμούς. Το κλασικό «θήλυ-θήλυ» ή το κλασικότερο «ανήρ-θήλυ» αποσιωπούνται με πείσμα εμπρός στη σύγχρονη παντοδυναμία του βασιλεύοντος διδύμου «ανήρ-ανήρ». Άρα για ποιο 2 μιλάμε; Μα για το 2 του μεταολυμπιακού κ. Παπαϊωάννου, ο οποίος αποφάσισε(;) πως με την παρούσα παραγωγή θα κάνει το δικό του out στη μεταολυμπιακή μας περιέργεια, ενδεχομένως. Σύμφωνοι αν είναι έτσι, μα αυτό δε λέγεται 2 αλλά κάτι που δεν επιθυμώ ο ίδιος να διατυπώσω κατονομάζοντας το από αυτό εδώ το βήμα. Το έχουν κάνει άλλοι με πηγαίο αυθορμητισμό κατά την έξοδό τους από το φανταχτερό Παλλάς και μάλιστα σε δημόσια θέα προκαλώντας μου κάθε άλλο παρά έκπληξη!

Φοβούμαι, λοιπόν, πως ο εξαίρετος δημιουργός σκόνταψε στην ύπουλη λακκούβα του mainstream, στην παγίδα του ταμείου και της εμπορικότητας. Η γυναίκα –ήμισυ του παντός και των πάντων- απουσιάζει παντελώς από τη σκηνή, από τον κόσμο που εκείνος προτείνει. Αντ’ αυτής μια υπερμεγέθης κούκλα, η οποία απλώς δέχεται τις σεξουαλικές ορμές κάποιων συνεργατών του. Αναρωτιέμαι σ’ αυτό το σημείο με ποια ψυχολογία σμίγει τα χέρια του το γυναικείο πλήθος στην αυλαία του θεάματος, έστω και τυπικά; Για το ανδρικό κοινό αναρωτιέμαι επίσης αλλά όλο και διαβλέπω κάποιες μύχιες επιθυμίες μερίδας του, οπότε δε στέκομαι παραπάνω. Έχοντας, τέλος, παρακολουθήσει βήμα-βήμα την θεοβάδιστη –ας μου επιτραπεί η λέξη- πορεία της «Ομάδας Εδάφους» από την «Μήδεια» στη Σκηνή Κοτοπούλη το ’94 και πέρα, αισθάνομαι την αμηχανία και την αγωνία του Δημήτρη Παπαϊωάννου να υπάρξει με έναν τρόπο καθολικό στα δρώμενα, εξαργυρώνοντας μέχρι τελευταίου cent το ολυμπιακό του θρίαμβο. Δυστυχώς, δεν είναι σε (καλλιτεχνική) φόρμα. Αυτό έδειξε! Αφέθηκε παθητικά στη λύσσα των καιρών μας κι έπαιξε το παιχνίδι του συρμού και των εντυπώσεων. Κατ’ εμέ το έχασε, ενώ θα μπορούσε να το αποφύγει εκτυφλωτικά, όπως τόσα χρόνια έκανε. Δηλώνω την έκπληξη και την απογοήτευση μου, συνάμα, πέραν της αψεγάδιαστης όψης του θεάματος, φυσικά. Αλλά η ρηχότητα των άψυχων εικόνων είναι ακόμη ένα λυπηρό χαρακτηριστικό γνώρισμα του τόπου και της εποχής μας. Φευ!

Δημήτρης Φοινίτσης
theatergoer.blog.com